Verleidelijk schrijven

Verleidelijk schrijven

 Hoe en wanneer doe je dat, verleidelijk en overtuigend schrijven?

Stel, je hebt een verhaal of een boek geschreven en je wilt deze aan de man brengen in een zinderende tekst. Of je hebt als ondernemer een dienst of product te bieden, die je aanprijst op je website en op de Social Media. Je bent als tekstschrijver ingehuurd en moet voor bedrijven de meest saaie producten aanprijzen. Of je wilt een –niet door te komen- wetenschappelijk artikel vol feiten omtoveren tot een sexy stuk.

Je hebt in elk geval een boodschap te verkondigen die jouw lezer aan moet sporen tot actie. In zo’n tekst zit een aantal ingrediënten. Je hoeft ze heus niet allemaal te gebruiken, maar houd ze altijd in je achterhoofd tijdens het schrijven.

Je verhaal:

  • verleidt
  • inspireert
  • enthousiasmeert
  • verheldert
  • prikkelt
  • laat verwonderen
  • laat nadenken

Hoe schrijf je nu je artikel zo, dat je lezer daadwerkelijk nieuwsgierig wordt en tot actie overgaat? Wat is de uiteindelijke winst voor je lezer? Want meestal is dat de enige reden waarom ze jouw stuk lezen: ‘What’s in it for me?’ Maak er in geen geval een verkooppraatje van.

Bereid je eerst goed voor

Kruip in de huid van je lezer. Wie is die lezer? Waarom is juist zij geschikt om jouw stuk te lezen en over te gaan tot actie? Waarom heeft hij jouw product nodig? Wat zijn de voordelen? Speel hierbij op het gevoel dat je teweeg brengt met je tekst: brengt het gemak, geeft  het rust, vrijheid, ruimte, tijd, ontspanning? Ontzorgt het?

Gebruik positieve woorden: het onderbewustzijn van de lezer maakt de beslissing, niet zijn brein.

Verzamel zoveel mogelijk informatie vooraf. Hoe meer details, hoe beter. De ene lezer inspireer je met die ene alinea, terwijl de andere deze volstrekt oninteressant vindt. Deze loopt juist weer warm  voor de volgende zin…

Schrijf niet alleen waarom iets belangrijk is om te kopen of lezen, maar beargumenteer dit minuscuul. Haal de wind uit de zeilen voor de lezer: alle ja-maar vragen worden al door jou beantwoordt in dit stuk. Maai hiermee het stuk twijfel van tafel. Maak het de lezer gemakkelijk!

Je merkt: voor een goed te schrijven stuk doe je eerst onderzoek.

Dan ga je schrijven

  • De kop –de hoofdtitel- is ongelooflijk belangrijk. Denk hier goed over na. Maak het jezelf niet gemakkelijk. Deze kop zet wel of niet aan tot actie. Aan jou de keus. En de titel van het boek als kop gebruiken: niet echt origineel.
  • In de inleiding schrijf je waarom het boek zo goed is, zo confronterend, zo filosofisch, zo poetisch, zo ….. Je verleidt je lezer om verder te willen lezen.
  • Daarna schrijf je een anekdote. Over het hoe en waarom het boek jou veranderde. Toen, en misschien nog steeds.
  • Langzaam schrijf je naar de kern (terug naar het waarom voor de lezer) en maak je het verhaal rond door een pakkende laatste zin.
  • Gebruik quote’s uit het boek, of een zin die pakt. Of een plaatje dat de lading dekt. Maak het speels, laat je tekst zingen. Jouw lezer wil de materie niet meer loslaten, wil verdrinken in jouw tekst. Dat.
  • Schrijf rechtstreeks aan je lezer alsof je met haar in de kroeg zit en een biertje drinkt. Geen passieve zinnen, maar actieve taal. Spreektaal. Geen moeilijke woorden. Leg helder uit.
  • Schrijf korte zinnen en alinea’s. Zoals ik in dit stuk doe. Speel met schuine of dikgedrukte zinnen. Gebruik tussentiteltjes.
  • Schrijf zbeeldend, dat de lezer het helemaal voor zich ziet.
  • Gebruik geen ontkenningen: ‘Zou het niet een goed idee zijn dat,’ of ‘Vind je ook niet?’. Is te algemeen, spreek de lezer rechtstreeks aan.
  • Stel af en toe eens een vraag aan je lezer: ‘Heb jij dat ook wel eens?’ Of: ‘Hoe vaak zou dat gebeuren, denk je?’
  • Een humorvolle, pakkende of ontroerende anekdote tussendoor doet het altijd goed. Om de lezer in een bepaalde sfeer of setting te manoeuvreren. Te laten herkennen. De ‘Aha.’

En dan is je stuk klaar

Denk je. No way.

Lees het eens hardop voor. Waar het hapert, loopt de zin niet goed. Moeizaam lopende teksten zijn afhakers voor de lezer.

Lees je tekst nu nog eens Wees kritisch. Schrap waar nodig. Kill your darlings. Loop jij zelf warm voor jouw tekst? Moet je er van glimlachen? Gaat je bloed sneller stromen? Wil je direct naar de bibliotheek of de boekwinkel rennen om je eigen boek weer te lezen? Of wil je op de knop drukken onderaan de tekst, waarop staat: ja, graag?

Laat het nu eens lezen aan iemand die je vertrouwt. Iemand die kritisch naar jou durft te zijn en liefdevol vraagt hoe het zit met die zin, of niet helemaal snapt waar die alinea op slaat. De beste feed-backers! Vraag of zij naar aanleiding van jouw tekst het product zou kopen of het boek zou lezen, als ze de doelgroep zou zijn.

Of stuur je tekst gewoon naar mij. Redigeer ik hem voor je. Geen gedoe.  Mail voor info naar: marian@dealchemievanhetleven.nl.

In bed met Fernando

Af en toe sjok ik met een volgepakte rugzak naar boven, waar één van mijn favoriete schrijfplekken ligt: Petit Plaisir (ik schreef hier een blog over: zie https://bit.ly/2UOTNsc) 

Ik stal daar mijn laptop, schrijfboekjes, pennen, camera en telefoon uit op een sierlijk, wiebelend tafeltje. Midden in de geur van kruiden die ter plekke geplukt worden voor mijn potje ‘herbal tea’ neem ik plaats. Eerst genieten, dan werken. Alsof schrijven werken is.

Ik zit dan en luister. Het geroezemoes van de stad onder me, de stemmen vanuit het theehuis, geritsel, geruis en af en toe even stilte, heel kort. Een verlegen, warm briesje. Dit alles -in een met bougainville overdekte ambiance en de zon die mijn rug verwarmt- dringt nog steeds niet helemaal door. De perfectie van het moment probeer ik te vangen, vanuit volle niet vanzelfsprekendheid. Het is. 

Het roze-haar-meisje ontvangt mij oprecht enthousiast, alsof ik haar beste vriendin ben. Ze begint –al kletsend- de kruiden voor in mijn thee alvast te plukken. Alles danst aan haar. Zelfs haar stem.

Ik heb wat potloden en een liniaal op het tafeltje gelegd, deze kocht ik ooit in het Fernando Pessoa Museum in Lissabon. Als ze dit ziet, slaakt ze een gil. Ik kijk geschrokken om me heen, maar het gaat om Pessoa. Ja, dan vind ik een gil gerechtvaardigd en zeker op zijn plaats. 
We raken aan de praat over mijn favoriete Portugese dichter. Blijkt dat zij ook enorm fan is.
En, we delen een geheim:

Ons beider verlangen is om een nacht in zijn bed te slapen (zijn kamer is onderdeel van het museum). Onder de dekens Pessoa worden. Weemoedig zijn en dronken worden van de Saudade. We zijn samen stil. Elk ons eigen beeld. 

Ik vraag haar een paar dingen voor me te vertalen. Google Translate is zo koud en kil. Dan krijg ik plaatsvervangende vertalingsvrees. De directheid zoals we die ook zo in Nederland kennen, ligt me niet meer. Een zachte vertaling is het minste dat ik voor Pessoa kan doen. 

Ze gaat er eens even goed voor zitten en op poëtische wijze zingt ze de vertaling. In het Engels. Ik huil bijna van sentiment, zo prachtig. Ja, als het over Pessoa gaat, dan ben ik een dweil en gauw op te vegen. Zijn woorden doorboren mijn ruggenmerg als een speer van dons en blijven me kietelen tot aan mijn tenen. 

Het begon toen ik ‘Het boek der rusteloosheid’ las. Bijna elk woord raakt me. Zijn onophoudelijke vragen naar de zin van het leven, van zijn bestaan. De bijna verstopte humor. Zijn eeuwige onzekerheid, de kwetsbare uitingen. Kortom: de weemoed dat in alle poriën doordringt bij het lezen. Me langzaam laat vervreemden van het dagelijkse leven en naar een andere dimensie voert: Pessoa’s wereld. 

Op het kartonnen kokertje, waar de potloden, een liniaal, een gummetje en een potloodslijper in zit, staat de eerste zin van een van zijn gedichten:
“Nem sempre sou igual no que digo e escrevo” – “Ik ben niet altijd hetzelfde in wat ik zeg of schrijf.”

“Nem sempre sou igual no que digo e escrevo.
Mudo, mas não mudo muito.
A cor das flores não é a mesma ao sol
De que quando uma nuvem passa 
Ou quando entra a noite 
E as flores são cor da sombra”


“Ik ben niet altijd hetzelfde in wat ik zeg en wat ik schrijf
Ik verander, maar ik verander niet veel
De kleur van de bloemen is niet hetzelfde onder de zon
Zoals het is wanneer een wolk passeert
Of wanneer de nacht aanbreekt
En de bloemen de kleur van de schaduw krijgen”

Het zal het hele Portugese wel zijn, alles. De cultuur, de melancholie, de allesomvattende warmte, de zon. Het land waar niets plat is, letterlijk en figuurlijk. Waar oprechte aandacht heerst, vertrouwen en respect. Tijd gegeven wordt. En genomen. 

“Ik weet niet hoeveel ‘Portugese zonneschijn’ deze brief bij u binnenbrengt, als er iets van vandaag in is gekropen, krijgt u zeker wat, want dit is een van die schitterende dagen – een lucht alsof er nooit wolken hebben bestaan, een smetteloos helder licht en een milde temperatuur, als in een kunstwerk van de Grieken.” – Fernando Pessoa

De kracht van blogs en verhalen schrijven

  • Laat de lezer aan je lippen hangen

Elk blog/verhaal dat je schrijft moet toegevoegde waarde hebben voor je lezer. Misschien door wat tips te geven. Een herkenbare emotie oproepen. Een actueel nieuwtje. Een oefening die de lezer kan doen. Iets dat inspireert of aanzet tot actie. Een vraag die je de lezer voorlegt. Vertellen vanuit een andere invalshoek.

  • De titel is erg belangrijk. Maak hem pakkend!

Dit is het eerste dat ‘gescand’ wordt. Bevalt de titel niet, dan wordt er niet doorgelezen. Maak dus nieuwsgierig. Prikkel. Roep een emotie op. Stel een vraag. Daag uit. Irriteer…

“De kracht van blogs en verhalen schrijven” verder lezen

Ik stop met uitstellen. Morgen.

Ik MOET een blog schrijven. Nu. Deadline.
Er staat een eerste zin op het angstaanjagende papier voor me. Een monsterlijk wit scherm dat mij aanstaart. Laten we ons uitstelgedrag uitstellen. We gaan het samen aan. We gaan het overwinnen, ons: uitstelgedrag – vermijdingsdrang – smoesjes verzinnen – opschuiven

Doe je mee? 
Voordat je begint met schrijven, mag je maximaal drie dingen doen van jezelf om je hoofd leeg te maken: stofzuigen, de tafel opruimen, een laatste mail doen, thee zetten, afwas, was, wat jij wilt. Je hebt tien minuten voor deze drie dingen samen. Zet een timer op tien minuten en ga daarna direct zitten achter je laptop. Weet dus voor die tijd wat je in tien minuten kan doen. En vooral wat niet.
“Ik stop met uitstellen. Morgen.” verder lezen