De zinnen van Pablo

‘maar kou of vuur, water of brood voor allen,

niets mag de mensen onderling verdelen

dan zon of nacht, dan maan of korenaar.’

Dit zijn de laatste regels uit het gedicht ‘Sonnet XLII’ van Pablo Neruda, de Chileense dichter. Niet voor niets kreeg hij de Nobelprijs voor de literatuur. Zinnen die mijn hart doen samenballen als een  vuist. Zo sterk, zo actueel. Dit gedicht uit de bundel ‘100 liefdessonnetten’ is geschreven aan het einde van de jaren 50 van de vorige eeuw. Zijn woorden, gepassioneerd gevlochten tot zinnen zijn tijdloze parels. Woorden van troost in stroeve periodes, druppels van geluk ter inspiratie. Over elke emotionele staat van zijn legt hij een deken. Warm, zacht, soms zwaar of schurend, waar nodig.

En wat doe je als groot Neruda liefhebber? Je gaat op zoek naar zijn roots. En zo geschiedde. Ik vertrok naar Chili.

“De zinnen van Pablo” verder lezen

Liefdesroep

De wereld verandert niet door
meningen, maar door voorbeelden.
Paulo Coelho

Liefdesbang kent iedereen zo’n beetje: een dapper geschreven boek over relaties in alle opzichten. Ik viel echter voor het woord Liefdesroep, het tweede boek van Hannah Cuppens, en begon te lezen. De nacht door, want ik kon niet meer stoppen. Dit boek past exact bij mijn missie: het leven ten volste leven. Natuurlijk niet toevallig, dit. Wel heerlijk om bevestiging te krijgen, soms wat troost of woorden te lezen die ik nog zocht, waardoor mijn proces helder als glas werd. 

Het boek heeft veel gelijkenissen met mijn eigen boek. Ook hier wordt stapsgewijs toegewerkt naar het uitvoeren van je droom, niet alleen maar er veilig van blijven dromen. Of, zoals Hannah het zo wijs verwoordt: ‘ Als.. dan… is een projectie in de toekomst om iets in het nu te vermijden.’ Ware woorden die diep doordringen en me doen besluiten de ‘als-dannen’ uit mijn vocabulaire te schrappen.

“Liefdesroep” verder lezen

Dialoog met de natuur

Eerlijk: ik was nogal sceptisch over Irene van Lippe-Biesterveld. Het enige dat ik wist was dat ze fervent bomenknuffelaar was. Niets is minder waar. Onwetendheid doet oordelen, dat blijkt weer.

Op Madeira kreeg ik van Foekje het boek Dialoog met de natuur van Irene. De titel sprak me erg aan, vooral omdat ik dezelfde dag een week in een huisje in de bergen zou vertoeven met alleen maar natuur. Je zou het synchroniciteit kunnen noemen, dit boek op precies het goede moment cadeau krijgen. Synchroniciteit komt in mijn leven steeds vaker voor en uit zich in niet-materialistische cadeaus als diepgaande gesprekken met zielsverwanten, onbekende paradijselijke plekken en bijvoorbeeld de prachtig uitgedoste dame die gisteren op mij afkwam. We zaten op het terras en vanzelfsprekend aten de musjes met me mee, ze zaten op de rand van mijn bord en op tafel. Alles delen. De dame keek me met grote blauwe ogen omringd door inktzwarte wimpers aan en zei: “You must have a very happy life and it’s going to be much, much better, feeding the birds like this. Thank you for being you.”

“Dialoog met de natuur” verder lezen

Denken in overvloed brengt overvloed.

Nurture or nature, is dat hier de vraag? Zou ‘denken in overvloed’ of juist ‘denken in tekort’ aangeleerd zijn? Of zit het gewoon in je DNA? Iets van beide misschien? Doet het er eigenlijk toe? 

Als kind wist ik niet beter dan dat het zo hoorde. Mijn vader nam af en toe een dakloze mee naar huis voor een gezonde maaltijd. Mijn moeder kookte voor vijf, maar altijd was er plek voor iemand die onverwachts aanschoof. Het hele gezin stond een stukje vlees, een aardappel en wat groente af. Mijn moeder maakte een extra toetje en we waren ineens een familie van zes. De normaalste zaak van de wereld, dacht ik. Tot ik zag dat anderen dit niet deden. 

Het is me met de paplepel ingegoten door mijn vader die in overvloed dacht en nooit in tekort. Ons gezin had elke maand precies genoeg om rond te komen dankzij mijn spaarzame moeder. Toch werden zwerfhonden en –katten vertroeteld, iedereen die iets nodig had kreeg het. Weet je hoeveel liefde je daarvoor terug krijgt? 

Wat we nog meer terug kregen waren rauwe verhalen. Elk verhaal was een cadeau, elke ontmoeting maakte me rijker. 

De zwerver die een paar uur bij een familie hoort, een gezin dat naar zijn verhalen luistert en hem vertroetelt met eten, soms een douche of een schoon shirt. De honden en poezen die voorzichtig aan je voeten liggen, dankbaar dat ze nu eens niet weggejaagd worden. 

Schepsels die het even moeilijk hebben in een keiharde wereld een moment van warmte en liefde bieden. Hoe moeilijk is dat? 

Moeilijk. Want het is een spiegel. Je wilt hier met een grote boog omheen lopen. Je wilt geen ellende zien, armoede of verloedering. Je wilt leukheid en blije eieren. Kijk alleen al naar de Social Media waar de likes floreren wanneer je de gelukkige feestganger uithangt. Waar je niet je foto’s laat zien wanneer dit masker af is. De moedigen die het wel doen worden getrakteerd op veel minderlikes:confrontatie. Een afspiegeling. Echtheid vergt moed. 

Sommigen kunnen niet anders dan hun ware ziel tonen. Er is geen energie voor schijn of nep, die lagen zijn er allang afgescheurd. Alles staat op overleven in de hardheid van het bestaan.

De ogen sluiten voor een medemens die niet in de maatschappij past omdat hij stinkt, drinkt of er niet uit ziet: confrontatie alom. ‘Eigen schuld’ noem ik een vooroordeel. Zolang je niet weet wat de achtergrond is waartoe iemand zo diep zinkt, kun je niet oordelen. Het is de makkelijkste (uit-de-)weg, dat wel. Ogen dicht en voorbij lopen, dan is het er niet. 

Mijn vader zag de mens onder alle viezigheid of bedwelming. Hij beroerde het hart door aandacht te schenken. Alleen maar dat. 

What we fear doing most is usually what we most need to do – Tim Ferriss. 

Denken in overvloed. Hoe meer je geeft, hoe groter de ring van liefde om je heen. Het gaat hier niet over geld. Het gaat over energie. Angst voor tekort slaat de belangrijkste deuren naar echte rijkdom voor je neus dicht. Laat je deze angst los als een gekooide vogel die weg mag vliegen en voel dan eens wat er met je hart gebeurt. 

Haemin Sumin: 

Uiteindelijk verlangen we ernaar ons ego achter ons te laten en ons één te voelen met het universum. Daarom maakt delen ons gelukkig – en vergroot het ons gevoel van verbinding. 

Als je je dus gelukkiger wilt voelen, en meer verbonden, laat je de dingen, in plaats van ze voor jezelf te verzamelen, terugvloeien naar het universum, en kijk je wat er gebeurt. 

Uit het boek: ‘Houden van dingen die niet perfect zijn.’

Verleidelijk schrijven

Verleidelijk schrijven

 Hoe en wanneer doe je dat, verleidelijk en overtuigend schrijven?

Stel, je hebt een verhaal of een boek geschreven en je wilt deze aan de man brengen in een zinderende tekst. Of je hebt als ondernemer een dienst of product te bieden, die je aanprijst op je website en op de Social Media. Je bent als tekstschrijver ingehuurd en moet voor bedrijven de meest saaie producten aanprijzen. Of je wilt een –niet door te komen- wetenschappelijk artikel vol feiten omtoveren tot een sexy stuk.

“Verleidelijk schrijven” verder lezen

In bed met Fernando

Af en toe sjok ik met een volgepakte rugzak naar boven, waar één van mijn favoriete schrijfplekken ligt: Petit Plaisir, het onder bougainville bedolven theehuisje in het midden van Funchal, de hoofdstad van Madeira.

Ik stal daar mijn laptop, schrijfboekjes, pennen, camera en telefoon uit op een sierlijk, wiebelend tafeltje. Midden in de geur van kruiden die ter plekke geplukt worden voor mijn potje ‘herbal tea’ neem ik plaats. Eerst genieten, dan werken. Alsof schrijven werken is.

Ik zit dan en luister. Het geroezemoes van de stad onder me, de stemmen vanuit het theehuis, geritsel, geruis en af en toe even stilte, heel kort. Een verlegen, warm briesje. Dit alles -in een met bougainville overdekte ambiance en de zon die mijn rug verwarmt- dringt nog steeds niet helemaal door. De perfectie van het moment probeer ik te vangen, vanuit volle niet vanzelfsprekendheid. Het is. 

“In bed met Fernando” verder lezen

De kracht van blogs en verhalen schrijven

  • Laat de lezer aan je lippen hangen

Elk blog/verhaal dat je schrijft moet toegevoegde waarde hebben voor je lezer. Misschien door wat tips te geven. Een herkenbare emotie oproepen. Een actueel nieuwtje. Een oefening die de lezer kan doen. Iets dat inspireert of aanzet tot actie. Een vraag die je de lezer voorlegt. Vertellen vanuit een andere invalshoek.

  • De titel is erg belangrijk. Maak hem pakkend!

Dit is het eerste dat ‘gescand’ wordt. Bevalt de titel niet, dan wordt er niet doorgelezen. Maak dus nieuwsgierig. Prikkel. Roep een emotie op. Stel een vraag. Daag uit. Irriteer…

“De kracht van blogs en verhalen schrijven” verder lezen

Ik stop met uitstellen. Morgen.

Ik MOET een blog schrijven. Nu. Deadline.
Er staat een eerste zin op het angstaanjagende papier voor me. Een monsterlijk wit scherm dat mij aanstaart. Laten we ons uitstelgedrag uitstellen. We gaan het samen aan. We gaan het overwinnen, ons: uitstelgedrag – vermijdingsdrang – smoesjes verzinnen – opschuiven

Doe je mee? 
Voordat je begint met schrijven, mag je maximaal drie dingen doen van jezelf om je hoofd leeg te maken: stofzuigen, de tafel opruimen, een laatste mail doen, thee zetten, afwas, was, wat jij wilt. Je hebt tien minuten voor deze drie dingen samen. Zet een timer op tien minuten en ga daarna direct zitten achter je laptop. Weet dus voor die tijd wat je in tien minuten kan doen. En vooral wat niet.
“Ik stop met uitstellen. Morgen.” verder lezen