Denken in overvloed brengt overvloed.

Nurture or nature, is dat hier de vraag? Zou ‘denken in overvloed’ of juist ‘denken in tekort’ aangeleerd zijn? Of zit het gewoon in je DNA? Iets van beide misschien? Doet het er eigenlijk toe? 

Als kind wist ik niet beter dan dat het zo hoorde. Mijn vader nam af en toe een dakloze mee naar huis voor een gezonde maaltijd. Mijn moeder kookte voor vijf, maar altijd was er plek voor iemand die onverwachts aanschoof. Het hele gezin stond een stukje vlees, een aardappel en wat groente af. Mijn moeder maakte een extra toetje en we waren ineens een familie van zes. De normaalste zaak van de wereld, dacht ik. Tot ik zag dat anderen dit niet deden. 

Het is me met de paplepel ingegoten door mijn vader die in overvloed dacht en nooit in tekort. Ons gezin had elke maand precies genoeg om rond te komen dankzij mijn spaarzame moeder. Toch werden zwerfhonden en –katten vertroeteld, iedereen die iets nodig had kreeg het. Weet je hoeveel liefde je daarvoor terug krijgt? 

Wat we nog meer terug kregen waren rauwe verhalen. Elk verhaal was een cadeau, elke ontmoeting maakte me rijker. 

De zwerver die een paar uur bij een familie hoort, een gezin dat naar zijn verhalen luistert en hem vertroetelt met eten, soms een douche of een schoon shirt. De honden en poezen die voorzichtig aan je voeten liggen, dankbaar dat ze nu eens niet weggejaagd worden. 

Schepsels die het even moeilijk hebben in een keiharde wereld een moment van warmte en liefde bieden. Hoe moeilijk is dat? 

Moeilijk. Want het is een spiegel. Je wilt hier met een grote boog omheen lopen. Je wilt geen ellende zien, armoede of verloedering. Je wilt leukheid en blije eieren. Kijk alleen al naar de Social Media waar de likes floreren wanneer je de gelukkige feestganger uithangt. Waar je niet je foto’s laat zien wanneer dit masker af is. De moedigen die het wel doen worden getrakteerd op veel minderlikes:confrontatie. Een afspiegeling. Echtheid vergt moed. 

Sommigen kunnen niet anders dan hun ware ziel tonen. Er is geen energie voor schijn of nep, die lagen zijn er allang afgescheurd. Alles staat op overleven in de hardheid van het bestaan.

De ogen sluiten voor een medemens die niet in de maatschappij past omdat hij stinkt, drinkt of er niet uit ziet: confrontatie alom. ‘Eigen schuld’ noem ik een vooroordeel. Zolang je niet weet wat de achtergrond is waartoe iemand zo diep zinkt, kun je niet oordelen. Het is de makkelijkste (uit-de-)weg, dat wel. Ogen dicht en voorbij lopen, dan is het er niet. 

Mijn vader zag de mens onder alle viezigheid of bedwelming. Hij beroerde het hart door aandacht te schenken. Alleen maar dat. 

What we fear doing most is usually what we most need to do – Tim Ferriss. 

Denken in overvloed. Hoe meer je geeft, hoe groter de ring van liefde om je heen. Het gaat hier niet over geld. Het gaat over energie. Angst voor tekort slaat de belangrijkste deuren naar echte rijkdom voor je neus dicht. Laat je deze angst los als een gekooide vogel die weg mag vliegen en voel dan eens wat er met je hart gebeurt. 

Haemin Sumin: 

Uiteindelijk verlangen we ernaar ons ego achter ons te laten en ons één te voelen met het universum. Daarom maakt delen ons gelukkig – en vergroot het ons gevoel van verbinding. 

Als je je dus gelukkiger wilt voelen, en meer verbonden, laat je de dingen, in plaats van ze voor jezelf te verzamelen, terugvloeien naar het universum, en kijk je wat er gebeurt. 

Uit het boek: ‘Houden van dingen die niet perfect zijn.’